Gmina Siennica Różana (6)

Zespół kościelny: kościół paraf. pw. Św. Michała Arch. (d. cerkiew unicka) wraz z wystrojem wnętrza, dzwonnica, plebania, drzewostan w obrębie cmentarza kościelnego.

Zajazd, w gran. wg zał. planu.

Założenie parkowe, w gran. wg zał. planu

Pierwsze wzmianki o parafii w Siennicy pochodzą z XV w. Drewniane kościoły budowane w XV i XVII w. w wyniku częstych najazdów Kozaków i Szwedów nie dotrwały do naszych czasów. Murowana świątynia p. w. Wniebowzięcia NMP została wybudowana w miejscu starego, drewnianego kościoła w 1840-1844 r. Kościół przebudowano w 1910 r. według projektu znanego w chełmskiej diecezji architekta Stefana Szyllera. Wewnątrz można podziwiać obraz Najświętszej Marii Panny z Dzieciątkiem. Malowidło przenoszone do kolejno budowanych świątyń, chronione podczas dziejowych burz, towarzyszy wiernym parafii siennickiej od kilku stuleci.

Na przełomie XVIII i XIX Siennica Różana wraz ze wsią Rakołupy stała się własnością hrabiów Poletyłów herbu Trzywdar z Wojsławic i została włączona do ich ogromnej fortuny. Dokładnie to Jan Poletyło, który Siennicę przejął w roku 1803 wybudował dwór na malowniczym stoku, opadającym łagodnie ku południowemu wschodowi, aż do brzegów Siennicy. Dwór nie był zbyt okazały, być może drewniany i kryty słomą.
Obecny dwór jest dziełem ostatniego dziedzica z rodu Poletyłów, mianowicie Aurelego, który był bratankiem Jana. Wtedy to urządzono modny wówczas park krajobrazowy, z którego do naszych czasów zachowało się sporo starych drzew, m.in. lipy drobnolistne, dąb szypułkowy, sosny wejmutki, jesion wysmukły i inne. Książę Lubomirski przejąwszy Siennicę rozpoczą od remontu zaniedbanego dworu. Założył niebawem hodowlę rasowych koni., jednakże polityka zaborców nie sprzyjała gospodarczemu rozwojowi. Ogromne zniszczenia przyniosła pierwsza wojna światowa. Lubomirscy mieszkali w Siennicy do 1928 r.