Home Przyroda Chełmski Park Krajobrazowy
Chełmski Park Krajobrazowy
Chełmski Park Krajobrazowy powstał w 1983 roku. Zajmuje powierzchnię 14 350 ha. Położony jest w powiecie chełmskim na terenie gmin: Chełm, Dorohusk, Sawin i Ruda Huta. Celem utworzenia parku była ochrona dużych kompleksów leśnych w pobliżu Żalina, Czułczyc i Sawina oraz łąk i torfowisk.

   Wśród zbiorowisk nieleśnych do najciekawszych należą torfowiska. Są to w większości torfowiska niskie – unikalne w skali kraju torfowiska węglanowe.
"Chełmskie torfowiska węglanowe" położone są na pograniczu Pagórów Chełmskich i Obniżenia Dubieńskiego. Rozwinęły się one w dolinach małych rzek oraz licznych na tym terenie zagłębieniach o krasowym pochodzeniu. Nagromadzone od czasu ostatniego zlodowacenia osady torfowe przesycone są węglanem wapnia. Torfowiska zasilane są wyłącznie wodami opadowymi i spływami z okolicznych wzniesień. Położone w dorzeczu Bugu z dopływami: Udalem, Uherką i Kanałem Świerżowskim. Zajmują powierzchnię ponad 2000 ha. Dla ich ochrony utworzono trzy rezerwaty przyrody - "Brzeźno", "Roskosz" i "Bagno Serebryskie".

   Chełmski Park Krajobrazowy (ChPK) leży na granicy 2 mezoregionów: Obniżenia Dubieńskiego i Pagórów Chełmskich zaliczanych do makroregionu Polesia Wołyńskiego. W obrębie Obniżenia Dubieńskiego dominują równiny pojezierne (torfowe) oraz terasy jeziorne z okresu zlodowacenia północnopolskiego. Równiny torfowe wypełniają dna rozległych kotlinowatych obniżeń pozadolinnych. Tworzą one monotonną wyrównaną powierzchnię w poziomie 170-175 m n.p.m. Ponad nimi (175-178 m n.p.m.) wznoszą się terasy jeziorne urozmaicone formami krasowymi oraz zagłębieniami bezodpływowymi.
 Głównymi elementami Pagórów Chełmskich są formy pochodzenia lodowcowego (wysoczyzny morenowe 215-225 m n.p.m., pagórki morenowe) i wodnolodowcowego (równiny sandrowe, terasy kemowe).

   Szczególne zróżnicowanie siedliskowe parku warunkuje niezwykłe bogactwo faunistyczne. Stwierdzono tutaj gniazdowanie 152 gatunków ptaków. Należą do nich m.in.: bocian czarny, błotniak łąkowy, błotniak stawowy, orlik krzykliwy, żuraw, kulik wielki, sowa błotna, dzięcioł białogrzbiety, wodniczka (jeden z najbardziej zagrożonych gatunków ptaków w Europie), muchołówka białoszyja.

   Niewielki stopień przekształcenia ChPK, różnorodność siedlisk od wilgotnych łąk i szuwarów, po sucho-ciepłolubne kserotermy, jak i bogactwo potencjalnych roślin żywicielskich - sprzyjają występowaniu bogatej fauny motyli. Liczy ona 810 gatunków, co stanowi około 25% ogólnej fauny motyli Polski.
Motyle reprezentują zarówno europejski, jak i eurosyberyjski element faunistyczny. W znacznej mierze są to gatunki typowe dla torfowisk niskich oraz zbiorowisk kserotermicznych.

   Na terenie Chełmskiego Parku Krajobrazowego i jego otuliny znajdują się cztery rezerwaty przyrody. Łącznie zajmują one powierzchnię 644,25 ha. Podzielić je można na dwie grupy, pierwsza to rezerwaty typu leśnego: Bachus i Serniawy, drugą grupę stanowią rezerwaty typu torfowiskowego: Brzeźno i Bagno Serebryskie.
   Spośród 11 pomników przyrody na terenie ChPK i jego otuliny to pojedyncze drzewa, grupy drzew oraz głaz narzutowy„Kamień powstańców”.3 dęby szypułkowe w Sawinie (1 , 2 , 3) sosna pospolita w Sawinie, 3 modrzewie europejskie w Stańkowie 4 dęby szypułkowe w Petryłowie (1 , 2) dąb szypułkowy w Wólce Okopskiej głaz narzutowy „Kamień powstańców” w Malinówce.

Opracowano na podstawie informacji podanych na stronie internetowej Zespołu Parków Krajobrazowych Polesia. Więcej na ten temat można dowiedzieć się bezpośrednio na stronie http://zchpk.w4u.pl/index.php
title Filter     Display # 
#
1
2
3
4